Buse’yle on dört yaşımızdan beri arkadaştık. Birbirimizin ailesini, çocukluk korkularını, ilk aşklarını, en kötü hâllerini biliyorduk. İnsanlar bizi kardeş sanırdı.
Yirmi sekiz yaşımızdayken Buse’nin nişanlısı hakkında bir şey öğrendim.
Bir kafede otururken onu başka bir kadınla gördüm. Başta iş görüşmesi sandım. Sonra el ele tutuştular. Fotoğraf çekmedim. Yanlarına gitmedim. Donup kaldım.
Aynı akşam Buse beni aradı. Nişanlısının son zamanlarda uzak davrandığını söyledi. Bana açıkça, “Sence hayatında biri mi var?” diye sordu.
“Yoktur,” dedim.
Neden yalan söylediğimi uzun süre kendime açıklayamadım. Belki düğün hazırlıklarının bozulmasını istemedim. Belki yanlış gördüğümü düşündüm. Ama asıl sebep başkaydı.
Buse nişanlısıyla tanıştıktan sonra benden uzaklaşmıştı. Düğün iptal olursa yeniden bana döneceğini düşünmüştüm. Garip olan şu ki gerçeği söylersem de bana dönebilirdi. Fakat onu kurtaran kişi olmak değil, düştüğünde yanında kalan tek kişi olmak istedim.
Nişanlandılar. Üç ay sonra Buse aldatıldığını öğrendi.
Bana gelip ağladı. Ona sarıldım, teselli ettim, günlerce yanında kaldım. Herkes ne kadar iyi bir arkadaş olduğumu söyledi.
Bir gece evinde uyurken uyanıp beni salonda otururken gördü. Elinde nişanlısını başka kadınla gördüğüm gün cebime koyduğum kafenin fişi vardı. Fişin arkasına o an gördüğüm masanın numarasını yazmıştım. Neden sakladığımı bilmiyorum.
Buse fişi okudu. Tarihi gördü.
Hiçbir şey sormadı.
Ertesi sabah evden çıktım. O günden beri benimle konuşmuyor. Ortak arkadaşlarımıza sadece “Bazı insanlar seni kaybetmemek için seni bilerek ateşte bırakır,” demiş.
Haklı.
Fakat bu hikâyenin kimsenin bilmediği bir kısmı var.
Buse’nin eski nişanlısı, olaydan aylar sonra beni aradı. Beni kafede gördüğünü söyledi. O gün yanındaki kadınla ilişkisinin olmadığını, kadının kendisini tehdit ettiğini anlattı. Benden Buse’ye gerçeği söylemememi o istemişti.
Karşılığında bana bir şey vaat etmedi. Yalnızca Buse’nin bilmemesi gereken bir sırrı olduğunu söyledi.
O sırrın ne olduğunu hâlâ bilmiyorum.
Ama Buse benim yalnızca kıskançlıktan sustuğumu sanıyor. Belki öyle kalması daha iyi. Çünkü nişanlısının son sözleri hâlâ aklımda:
“Buse sana kendisiyle ilgili her şeyi anlattığını sanıyor. Anlatmadı.”