Başlığı yanlış okumadınız. Kendi cenazeme gelmedi tabii. Ama yıllarca herkesin öldüğünü sandığı arkadaşımız, başka bir arkadaşımızın cenazesine geldi.
Biz beş kişilik eski bir mahalle grubuyduk. Çocukluğumuz birlikte geçmişti. İçimizden biri, Murat, yirmi üç yaşındayken ortadan kayboldu. Arabası şehir dışında terk edilmiş hâlde bulundu. Telefonu, cüzdanı ve montu arabadaydı. Ne cesedi bulundu ne de ondan bir daha haber alındı.
Ailesi yıllarca bekledi. Sonra mahkeme kararıyla ölü kabul edildi.
Biz de zamanla onun öldüğüne inandık.
Aradan on iki yıl geçti. Grubumuzdan Ersin, ani bir kalp kriziyle hayatını kaybetti. Cenaze kalabalıktı. Mezarlıkta insanlara başsağlığı diliyorduk. Bir ara uzakta, ağaçların yanında duran bir adam gördüm.
Murat’tı.
Saçları seyrelmişti, yüzü çökmüştü ama oydu. İnsan, çocukluğunu birlikte geçirdiği birini yıllar sonra da tanıyor.
Yanına gitmek istedim. Kalabalığın arasından geçerken göz göze geldik. Kaçmadı. Sadece başını hafifçe eğdi. Sonra dönüp yürüdü.
Peşinden gittim ama mezarlığın arka tarafına çıktığımda kimse yoktu.
Diğer arkadaşlara anlattım. Bana yasın etkisiyle gördüğümü söylediler. Fakat Ersin’in kardeşi, cenazeden sonra evde taziye kabul ederken bir zarf bulduklarını söyledi.
Zarfın üzerinde gönderici yoktu. İçinden eski bir fotoğraf ve kısa bir not çıkmıştı.
Fotoğrafta beşimiz, çocukken mahalledeki boş arsada duruyorduk. Murat’ın yüzü siyah kalemle çizilmişti.
Notta yalnızca şunlar yazıyordu:
“Ersin sözünü tutmadı.”
Ersin’in ne sözü verdiğini kimse bilmiyordu. En azından herkes öyle söyledi.
Ben biliyordum.
Murat kaybolmadan bir gece önce Ersin’le kavga etmişlerdi. Ersin bana, Murat’ın gitmek istediğini ve kendisinden yardım istediğini söylemişti. Aralarında para meselesi olduğunu düşünmüştüm. O zaman detay sormadım.
Cenazeden sonra Ersin’in evindeki çalışma odasında eski bir kaset bulduk. Üzerinde Murat’ın adı yazıyordu. Kaseti kimse dinleyemedi çünkü evde oynatıcı yoktu.
Ben kaseti aldım.
Hâlâ bende duruyor.
Bir cihaz bulup dinleyebilirim. Fakat içimden bir ses, o kaseti dinlediğim anda yıllardır ölü sandığımız birinin neden saklandığını öğreneceğimi söylüyor.
Bazı gerçekleri bilmek insanı rahatlatmaz. Bazen yalnızca sıradaki kişiye dönüştürür.