Kızım küçük yaşından beri müziğe ilgi duyuyordu. Evde şarkı söyler, kendi kendine melodiler uydururdu. Ben de onun yetenekli olduğunu düşünerek kurslara yazdırdım. Başlangıçta gerçekten seviyordu. Fakat zamanla müzik onun için eğlenceden çok bir göreve dönüştü.
Ben gençken konservatuvara gitmek istemiştim. Ailem izin vermediği için başka bir bölüm okudum. Hayatım boyunca içimde bunun eksikliğini taşıdım. Kızımın müzik yeteneğini görünce onun benim yaşayamadığım hayatı yaşayabileceğine inandım.
Derslerden sonra kursa götürüyor, hafta sonlarını yarışmalara ve provalara ayırıyordum. Yorulduğunu söylediğinde başarılı olmak için fedakârlık yapması gerektiğini anlatıyordum. Sahneye çıktığında herkesten çok heyecanlanıyor, yanlış yaptığında eve dönüş yolunda uzun uzun eleştiriyordum.
Bir gün odasında ağladığını gördüm. Müzik dersini bırakmak istediğini söyledi. İlk tepkim kızmak oldu. Yıllardır harcadığımız parayı, zamanı ve emeği hatırlattım. Bana bakıp “Ben hiç bunları istemedim, sen istedin” dedi.
Bu cümle beni çok sarstı. Çünkü haklıydı. Kızımın ne istediğini uzun zamandır sormamıştım. Başarılı olduğunda onun mutluluğundan çok kendi gururumu düşünüyordum. Başarısız olduğunda ise benim yarım kalan hayalimi mahvetmiş gibi davranıyordum.
Kursu bıraktı. Şimdi başka bir alana ilgi duyuyor. Onu desteklemeye çalışıyorum ama aramızdaki güvenin tam olarak düzeldiğini düşünmüyorum.
Çevremde hâlâ “Çocuğum için her şeyi yaptım” diyorum. Gerçekte ise yaptığım şeylerin bir kısmını kendim için yaptım. Ona iyi bir gelecek hazırladığımı düşünürken kendi geçmişimi düzeltmeye çalıştım. Bir ebeveynin sevgisi bazen çok iyi niyetli görünen bir baskıya dönüşebiliyormuş.