Üniversiteden mezun olup çalışmaya başladığımdan beri aileme düzenli olarak para gönderiyorum. Başlangıçta bundan hiç rahatsız değildim. Babamın işi bozulmuştu, küçük kardeşim okuyordu ve evin bazı temel ihtiyaçları karşılanamıyordu. İlk maaşımla eve buzdolabı aldığım günü hâlâ gururla hatırlıyorum.
Fakat geçici olduğunu düşündüğüm yardım zamanla benim görevim hâline geldi. Babam işlerini toparlamadı, kardeşim okulunu bitirmesine rağmen uzun süre çalışmadı. Evde bir masraf çıktığında herkes doğrudan beni aramaya başladı.
Ben şehir dışında yaşadığım için rahat olduğumu düşünüyorlar. Oysa gönderdiğim paralar yüzünden yıllarca birikim yapamadım. Arkadaşlarım evlenirken, araba alırken veya tatile giderken ben ailemin faturalarını ödüyordum. Kendime bir şey aldığımda suçluluk hissetmeye başladım.
Geçen yıl aileme maddi desteği azaltmam gerektiğini söyledim. Annem ağladı. Babam “Biz seni bunun için mi okuttuk?” dedi. Kardeşim ise bencil olduğumu söyledi. O an içimde yıllardır biriken öfke patladı ve çok ağır konuştum.
Asıl söyleyemediğim şey şu: Bazen hiçbirine para göndermeden, telefonlarını açmadan başka bir ülkeye gitmeyi düşünüyorum. Nerede olduğumu bilmedikleri, benden hiçbir şey isteyemedikleri bir hayat hayal ediyorum.
Sonra annemin ilaçlarını, evin kirasını ve kardeşimin durumunu düşünüp yine para gönderiyorum. Bunu sevdiğim için mi, korktuğum için mi, yoksa alıştığım için mi yaptığımı bilmiyorum.
Aileme yardım etmek istemediğim için kötü bir insan olduğumu düşünüyorum. Fakat artık onların çocuğu değil, sadece para gönderen kişi gibi hissediyorum. Beni özlediklerini söylediklerinde bile ilk aklıma gelen, birazdan benden ne isteyecekleri oluyor. Bu düşünce beni çok yoruyor.