Annem, babamdan ayrıldıktan birkaç yıl sonra yeniden evlendi. Ben o zaman lise çağındaydım ve bu evliliğe başından beri karşıydım. Annemin hayatına giren kişinin babamın yerini almaya çalıştığını düşünüyordum.
Üvey babam hiçbir zaman bana zorla babalık yapmaya çalışmadı. Derslerime karışmadı, bana nasıl hitap etmem gerektiğini söylemedi. Yine de yaptığı her şeyi kötü niyetli yorumluyordum. Eve geç geldiğimde anneme haber vermesini ispiyonculuk olarak görüyor, masraflarıma yardım ettiğinde beni satın almaya çalıştığını düşünüyordum.
Bir gün annemin cüzdanında para olmadığını fark ettim. Birkaç gün önce masanın üzerinde gördüğüm paranın kaybolduğunu hatırladım. Hiçbir kanıtım olmadığı hâlde üvey babamın aldığını düşündüm. Bunu doğrudan yüzüne söylemedim ama anneme ima ettim. Annem de onunla tartıştı.
Evde günlerce gerginlik oldu. Üvey babam parayı almadığını söyledi. Ben ise odama kapanıp sessiz kaldım. Birkaç hafta sonra kaybolan paranın benim montumun cebinde olduğunu buldum. Annem markete gitmem için bana vermiş, ben de unutmuşum.
Gerçeği söylemek yerine parayı harcadım ve olayın kapanmasını bekledim.
Yıllar sonra annem bana o tartışmanın evliliklerinde büyük bir kırılmaya neden olduğunu anlattı. Üvey babam, annemin kendisine güvenmediğini düşünmüş. Bir süre evden ayrılmayı bile planlamış. Bunları duyunca içim parçalandı.
Şimdi üvey babam yaşlandı. Kendi çocukları olmadığı için torunuma öz torunu gibi davranıyor. Hastalandığımda beni hastaneye götüren, taşınırken yardım eden, zor zamanlarımda yanımda duran kişi o oldu.
O parayı yıllar önce bulduğumu hâlâ söylemedim. Söylersem annemin gözünde nasıl görüneceğimi bilmiyorum. Üvey babamın yüzüne bakarken bazen onun benden özür beklemeden beni affetmiş olabileceğini düşünüyorum. Oysa ne yaptığımı bile bilmiyor.