Çalıştığım kafenin cam kenarında küçük bir masa vardı. Her perşembe akşamı aynı adam gelir, aynı masaya oturur ve sade kahve isterdi.
İlk birkaç hafta dikkatimi çekmedi. Sonra sürekli bana baktığını fark ettim. Rahatsız edici değildi. Daha çok bir şey söylemek isteyip vazgeçiyor gibiydi.
Bir akşam hesabı öderken bana küçük bir kâğıt verdi.
“Saçını topladığında daha mutlu görünüyorsun.”
Ne telefon numarası vardı ne de isim.
Ertesi hafta yine geldi. Bu kez ona neden beni izlediğini sordum. Gülümsedi.
“Seni izlemiyorum. Hatırlamaya çalışıyorum,” dedi.
Şaka yaptığını düşündüm. Adını sorduğumda cevap vermedi.
Birkaç hafta böyle devam etti. Bazen kısa notlar bırakıyordu.
“Yağmuru sevmiyorsun.”
“Sol elin üşüyünce diğerinden daha çok kızarıyor.”
“Tarçın kokusundan hoşlanmıyorsun.”
Bunların bazıları doğruydu. Fakat ona hiç anlatmamıştım.
Bir perşembe gelmedi. Sonraki hafta da gelmedi. Bir ay boyunca bekledim.
Sonra masanın altında bir zarf buldum. İçinde yıllar önce çekilmiş bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta ben ve o adam bir sahil yolunda yan yana yürüyorduk.
Fotoğrafın tarihine baktım. O tarihte on sekiz yaşındaydım.
Onu tanımıyordum.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Sen unuttun. Ben unutamadım.”
O günden sonra bir daha gelmedi.
Şimdi perşembe akşamları o masaya kimseyi oturtmuyorum.