Onu ilk kez bir arkadaşımın doğum gününde görmüştüm. Çok konuşkan değildi. Gece boyunca birkaç kez göz göze geldik ama yanıma hiç gelmedi. Ben de onun ilgilenmediğini düşündüm.
Eve döndüğümde telefonuma bir mesaj geldi.
“Eve vardın mı?”
Numarayı tanımıyordum. Kim olduğunu sorduğumda adını yazdı. Numaramı ortak arkadaşımızdan aldığını söyledi. O geceden sonra her gün konuşmaya başladık.
Bir ay kadar sonra görüşmelerimiz sıklaştı. Bazen arabasında saatlerce oturuyorduk. Konuşmadığımız zamanlarda bile rahatsız olmuyordum. Bir gece beni eve bırakırken yanağımdan öptü. Arabadan indiğimde parfümü hâlâ üzerimdeydi.
Sonra birden uzaklaşmaya başladı.
Mesajlarıma geç cevap veriyor, buluşmaları iptal ediyordu. Bir akşam açıkça hayatında başka biri olup olmadığını sordum. Uzun süre cevap vermedi. Ardından yalnızca şu mesajı gönderdi:
“Ben seni tanımadan önce de seni biliyordum.”
Ne demek istediğini sordum ama cevap vermedi.
Ertesi gün numarasını değiştirdi. Sosyal medya hesabını kapattı. Ortak arkadaşımıza sorduğumda ise benimle tanışmadan önce beni hiç görmediğini söyledi.
Aradan iki yıl geçti.
Geçen hafta eski fotoğrafları karıştırırken çocukluk yıllarıma ait bir okul gösterisi fotoğrafı buldum. Arka sırada, kalabalığın içinde ona çok benzeyen bir çocuk vardı.
Yaşlarımız aynı değildi. O benden birkaç yaş büyüktü. Fotoğraftaki çocuğun o olması mümkün görünmüyordu.
Yine de telefonu elime alıp son mesajına baktım.
Hâlâ silmedim.
Bazen o cümlenin devamını kendim tamamlamaya çalışıyorum. Beni nereden biliyordu, neden korktu ve neden bir daha dönmedi?
Bilmiyorum.
Sadece bazı geceler bilinmeyen bir numara arıyor. Açtığımda kimse konuşmuyor. Fakat arkadan, onun arabasında sürekli dinlediğimiz şarkı çalıyor.