Babamla yaklaşık iki yıldır konuşmuyoruz. Aramızdaki tartışma aslında tek bir olay yüzünden çıkmadı. Yıllarca biriken kırgınlıkların patlamasıydı. Benim hayatımla ilgili her kararı sorgulaması, eşimi hiçbir zaman kabul etmemesi ve ne yaparsam yapayım yeterli bulmaması beni sonunda dayanamayacak hâle getirdi.
Son konuşmamızda bana çok ağır şeyler söyledi. Ben de yıllardır içimde tuttuğum her şeyi yüzüne söyledim. O günden sonra ne o beni aradı ne de ben onu. Annem birkaç defa aramızı düzeltmeye çalıştı ama ikimiz de geri adım atmadık.
Aileme ve arkadaşlarıma babamı hayatımdan tamamen çıkardığımı söylüyorum. Onunla konuşmak istemediğimi ve yokluğunun beni rahatlatığını anlatıyorum. Gerçek ise biraz farklı.
Babamın sosyal medya hesabı yok. Akıllı telefon kullanmayı da pek bilmez. Fakat mesajlaşma uygulamasında en son ne zaman çevrim içi olduğunu görebiliyorum. Neredeyse her gece yatmadan önce numarasını açıp son görülme saatine bakıyorum. Sabah uyandığımda bazen ilk yaptığım şey yine bunu kontrol etmek oluyor.
Uzun süre çevrim içi olmazsa başına bir şey geldiğini düşünüp panikliyorum. Annemi arayıp doğrudan babamı sormadan evde her şeyin yolunda olup olmadığını öğrenmeye çalışıyorum. Birkaç defa evlerinin bulunduğu sokaktan arabayla geçtim. Pencerede ışık yanıyorsa içim rahatladı.
Beni en çok korkutan şey, bir gün telefonuna baktığımda haftalardır çevrim içi olmadığını görmek. Aramız düzelmeden başına bir şey gelmesinden korkuyorum. Fakat onu aramak da yıllardır yaşadığım bütün kırgınlıkları yok saymak gibi geliyor.
Gurur mu yapıyorum, kendimi mi koruyorum bilmiyorum. Bildiğim tek şey, hayatımdan çıkardığımı söylediğim insanın hayatta olup olmadığını her gün kontrol ettiğim. Belki de bazı insanlarla konuşmayı bıraksak bile onları sevmeyi bırakamıyoruz.