Dedem vefat etmeden birkaç yıl önce mallarının büyük bölümünü amcamın üzerine geçirdi. Aile içinde herkes bunun farkındaydı ama kimse açıkça konuşmuyordu. Babam, dedemin yıllarca yanında çalışmış ve bütün işlerini yürütmüş olmasına rağmen neredeyse hiçbir şey alamadı.
Dedem öldükten sonra miras meselesi büyük bir kavgaya dönüştü. Babam hakkını aramak istedi, amcam ise bütün işlemlerin dedemin kendi isteğiyle yapıldığını söyledi. Aile ikiye bölündü. Bayramlarda görüşmeler kesildi, kuzenler birbirine düşman oldu.
Ben gerçeği biliyordum. Dedem son yıllarında sık sık unutkanlık yaşıyordu. Bazen beni başka biri sanıyor, aynı soruyu birkaç dakika içinde tekrar tekrar soruyordu. Malların devredildiği dönemde de zihninin tamamen yerinde olmadığını düşünüyordum.
Bir gün amcamla dedemin konuşmasına şahit oldum. Amcam bazı belgeleri imzalatmaya çalışıyordu. Dedem neye imza attığını tam olarak anlamıyordu. Bana da bu konuyu kimseye anlatmamamı söyledi. O zaman üniversite öğrencisiydim ve amcam okul masraflarımın bir bölümünü karşılıyordu.
Sustum.
Dava açıldığında babam bana dedemin o dönemki durumunu sordu. Ben de emin olmadığımı söyledim. Gerçeği anlatsaydım belki sonuç değişirdi. Belki de hiçbir şey değişmezdi ama en azından babam kendisini yalnız hissetmezdi.
Aradan yıllar geçti. Babam hâlâ mirası kaybettiği için değil, kendi babasının onu değersiz gördüğüne inandığı için üzülüyor. Bazen “Demek ki beni hiçbir zaman sevmemiş” diyor. Her söylediğinde içimde büyük bir ağırlık hissediyorum.
Amcamla artık görüşmüyorum. Aldığım okul yardımının da hayatımda hiçbir önemi kalmadı. Fakat o dönemde susmayı seçmiş olmamı geri alamıyorum. Paraya ihtiyacım vardı diye kendimi savunmaya çalışıyorum ama gerçeği biliyorum: Korktum ve işime gelen tarafta durdum.