Annem beni o gün üç kez aramıştı.
İlk aradığında toplantıdaydım. İkinci aradığında arkadaşlarımla yemek yiyordum. Üçüncü aradığında ise telefonun ekranına bakıp bilerek sessize aldım.
Son zamanlarda sürekli aynı şeyleri anlatıyordu. Komşular, faturalar, babamla yaşadığı küçük tartışmalar… O akşam biraz yalnız kalmak istedim.
Gece eve döndüğümde kardeşim aradı.
Annem hastaneye kaldırılmıştı.
Yetişemedim.
Telefonundaki son aramalar bölümünde adım üç kez yazıyordu. Gönderilmemiş mesajlarında ise bana yazmaya başladığı kısa bir cümle vardı:
“Sesini duyayım dedim, içime bir sıkıntı…”
Devamını yazamamıştı.
Aradan iki yıl geçti. Telefon numarasını hâlâ rehberimden silemedim.
Bazen geceleri telefonum çalıyor. Ekranda numara görünmüyor. Açtığımda birkaç saniye sessizlik oluyor, sonra hat kapanıyor.
Her defasında “Anne?” diyorum.
Cevap gelmeyeceğini biliyorum.
En büyük pişmanlığım, o gün konuşacak vaktim olmadığı değil. Vaktim vardı. Sadece konuşmak istemedim.