Evleneceğim kadını seviyordum.
Fakat düğünden bir gün önce eski sevgilim kapıma geldi.
Onu yıllardır görmemiştim. İçeri aldım. Oturup konuştuk. Bir ara ağladı ve beni hâlâ sevdiğini söyledi.
O gece aramızda kısa bir yakınlaşma oldu. Birbirimizi öptük. Sonra ben geri çekildim.
Sabah evden ayrılırken bana düğünü iptal etmemi söylemedi. Yalnızca “En azından artık emin olursun,” dedi.
Ertesi gün evlendim.
Eşime hiçbir şey anlatmadım.
Evliliğimiz güzel gidiyordu. Yıllar içinde çocuklarımız oldu. Eski sevgilimi bir daha görmedim.
Geçen ay eşim eski eşyaları düzenlerken düğünden önceki geceye ait apartman kamera kaydının bulunduğu bir disk çıkardı.
Diski bana gösterip gülümsedi.
“Bunu yıllardır saklıyorum,” dedi.
İçinde ne olduğunu bilip bilmediğini sordum.
“Biliyorum,” diye cevap verdi.
Neden daha önce söylemediğini sorduğumda ise yüzüme bakmadan şu cevabı verdi:
“Sen ne zaman anlatacaksın diye bekledim.”
O günden beri aramızda bu konu konuşulmadı.
Eşim bana eskisi gibi davranıyor.
Belki de en ağır pişmanlık, yaptığınız şeyin affedilmemesi değil; karşınızdaki kişinin gerçeği bilerek yıllarca susmasıdır.