Babamla son görüşmemizde kavga ettik.
Benim hayatıma çok karıştığını söyledim. O da nankör olduğumu söyledi. Evden çıkarken arkamdan seslendi ama dönmedim.
Kapının önünde birkaç saniye bekledim. Peşimden gelip beni durdurmasını istedim.
Gelmedi.
İki gün sonra kalp krizi geçirdi.
Cenazede herkes bana ne kadar güçlü olduğumu söylüyordu. Oysa aklımda yalnızca kapının önünde beklediğim birkaç saniye vardı.
Aylar sonra annem, babamın o gün peşimden çıkmak istediğini ama merdivenlerde nefesinin kesildiğini anlattı.
Ben onun gurur yaptığını sanmıştım.
O ise yürüyememiş.
Şimdi bazen rüyamda aynı kapının önünde duruyorum. Bu kez arkamdan ayak sesleri geliyor. Tam dönecekken uyanıyorum.
Keşke o gün haklı çıkmaya çalışmak yerine bir kez sarılsaydım.